भविस्य खोज्दै विदेशिएकी छोरीको सुन्दर सपनामा लुटपुटीदै एउटा बाबु

माघ महिनाको एउटा साँझ । त्रिभुवन अन्तराष्ट्रिय विमानस्थमा पुग्दा धेरै बा आमाहरु छोरा छोरीको बिदाइका लागि जम्मा भएका थिए ।

विमानस्थलको प्रतिक्षालयको एउटा कुनामा उभिएर त्यहाँको दृष्य हेर्दा लाग्थ्यो सिँगो नेपालनै विदेशिदै छ ।

राता पँहेला फुलका माला र खादा लगाएका बाबू नानीहरु बा आमाहरु सँग बिदाइ हुँदै थिए ।छोराछोरी विदेश निर्यात गर्न पाउँदा बा आमा मुस्कुराउँदै थिए ।

उनिहरुले सायद यो विर्सेका थिए छोराछोरी अब विदेशमा बेचिएका छन र उनिहरुको नियन्त्रण भन्दा बाहिर छन ।
म पनि छोरी असिमलाइ अष्ट्रेलियाका लागि बिदाइ गर्न तिनै बाबू आमाको लाइनमा छु ।

छोरी असिम हाम्रो भविष्यको सपना ।उनी अष्ट्रेलिया जाने भनेपछि म आफुलाइ सम्हाल्न सकेको थिइन । कतिरात म निदाउन सकेको थिइन अझै छोरीलाइ बिदाइ गर्न काठमाण्डौँ पुगेपछि त म रातभरी भक्कानिइ रहेँ । तर मैले छोरीका अगाडी आँशु देखाइन ।

सानै उमेरमा छोरीलाइ विदेश तिर पठाउनु पर्दा म र श्रीमती कमला आँशुको आहालमा डुबेका थियौँ ।

राति नौ बजे छोरी विमानस्थल भित्र हात हल्लाउँदै जाँदै गर्दा म करिव करिव अर्ध चेतन भएको थिएँ ।कमला त रोएर बेहाल थिइन। तर, पनि हामी विवस थियौँ हाम्रो भविष्यको सपनालाइ बिदाइ गर्न ।

करिव तीन वर्ष पुग्न थालेछ ।अझै पनि म सम्हालिन सकेको छैन ।यो दशैँमा टीका लाउने बेलामा छोरीको फोन आउँदा म बोल्न सकिन। छोरी असिमले बाबा हेप्पि दशैँ भन्दै थिइन् ।

तर, म छोरी सँग बोल्न नसकेर हेल्लो हेल्लो मात्र भन्दै थिएँ ।भक्कानो छुटिरहेको थियो ।बोल्न सक्ने अबस्थामा म थिइन ।

म एउटा प्रतिनिधि पात्र मात्र हुँ ।तर, कति बा आमाहरु म जस्तै अक्षता भिजाएर विदेशिएका छोरा छोरीका शुभकामना आँसु पिएर सुन्दै थिए होलान ।

२०५६ सालको मँसिर २१ गते कमलालाइ गण्डकी अस्पतालको प्रसुति कक्षमा लगेपछि म दिनभरि छट्पटाएको थिएँ ।

कतिबेला भित्र हेर्थे कतिबेला बाहिर बरण्डामा ओहोर दोहोर गर्थेँ ।साँझ करिव ६ बजे नर्स बैनिले मेरो काखमा बच्वा दिँदै बधाइ छ कृष्ण सर छोरीको बाबा हुनु भयो भन्दा बधाई छ मलाइ भनेको थिएँ ।धन्न मैले त्यसो भन्दा कसैले सुनेनछ ।

एकपटक छोरी र कमलालाइ हेरेँ साह्रै माया लागेको थियो । संयोग त्यो रात गण्डकी अस्पतालमा सबै आमाहरुले छोरी

जन्माएका थिए ।

अहिले पनि सम्झना आउँछ छोरी असिम डेढ वर्ष लाग्दा पनि हिँड्न सकिनन ।एउटा विहान असिमलाइ उभ्याएर ताते ताते नानी भनेपछि पहिलो पटकमै दगुरेर मेरो काखमा आएकि थिइन ।

सानी तर विलक्षण प्रतिभा भएकी छोरी असिमलाई विद्यालय पठाएपछि कहिल्यै हामिले पढ भनेर भन्नै परेन ।पढाइ सँगै अतिरिक्त कृयाकलापमा अव्वल रहने छोरी असिमले ल्यएका दर्जनौँ मेडल र प्रमाण पत्रहरुले घर भरिएका छन ।

स्कुल र कलेजका दिनहरुमा पनि उनको अव्वलता कायमै थियो तर प्लस टु सके पछि खै कसरी उनको दिमागमा विदेशको पारो चढ्यो, हामिले बुझेनौँ ।

जीवनमा केहि गर्न नसकेको बाबुको अवस्था ममि को पिडा भाइको भविष्य प्रति सधै चिन्तित छोरी असिमलाइ यिनै कारणले विदेशिन मन लाग्यो होला भन्ने मैले सहजै अनुमान लगाएको छु ।

यो वर्ष पनि मंसिर २१ आएको छ ।छोरी असिम आजैबाट २२ वसन्तमा प्रवेश गर्दै छिन ।उनले अष्ट्रेलियामा जन्मदिन मनाउँदै गर्दा म आफ्नो पुर्खौली थलो गुल्मीको थोर्गा गाउँमा मेरी सत्तरी वर्षकि आमा र छोरी असिमकी हजुरआमा को सेवा गर्दैछु ।

छोरी असिम अष्ट्रेलिया गए पछि म पनि पोखरा छाडेर गुल्मी फर्केको छु ।कमला मैले जस्तै आफ्नी बृद्ध आमाको सेवा गरेर पोखरा वस्छिन। छोरो आसिष पनि पोखरामै छ ।

धेरैले सोध्छन् किन तपाईं गुल्मी तिर, कमला पोखरामा बस्नु हुन्छ भनेर । कसैकसैले त खासखुस गर्दै हाम्रो सम्बन्ध तोडिएको अनुमान समेत गर्छन ।

तर म पनि जिम्मेवार छोरो बन्नु पर्छ । अझै कमला जिम्मेवार आमा पनि हुन्, छोरि पनि हुन र जिम्मेवार मेरी जीवन संगिनी पनि हुन ।छोराछोरीको लालन पालन आमाको सेवा सबै उनकै जिम्मेवारी मा छ ।

मंसिर २१ गते दुई कुराले मेरो जीवनमा महत्व राख्छ ।एउटा यसै दिन सबै बन्धनहरुलाइ तोड्दै कमला कार्कीबाट कमला ज्ञवालीमा परिणत भएको दिन । अर्काे तर्फ छोरी असिमको जन्मदिन पनि ।

छोरी तिमी बिदेशिनुको अर्थ उतै वस्नु होइन । तिमी जस्तै धेरै छोरा छोरीहरु विदेशिएका छन ।तर, मातृभूमिले तिमीहरु सबैको प्रतीक्षा गरिरहेको छ ।

यो जन्म दिनमा देशलाइ नविर्स छोरी यहि शुभकामना